today is the second day of the year. and it's pretty much normal. for some reason, i haven't felt the same vibes i had last year. maybe because i have my goals already set before the new year? most of my goals are more on material and career. i want to fulfill the reason why i am here in singapore.
i am thankful for 2010 for being kind to me. i didn't expect me spending some time and career in other countries, but so far, i love what i am doing, my job and the people around me. every tick of the clock is like an experience so extraordinary.
2010 was indeed a rollercoaster ride for me. i made new friends, and made some people mad at me because of my impulsive decisions, and being irresponsible. i am really sorry, i hope you now understand that during those days, i really don't want to lose focus in achieving my goals. the decision was right, but, my actions were not nice.
when i left for singapore, i missed a lot of events. birthdays, weddings, christmas and new year in the philippines. i think it's worth it, because i know it's for a better cause. and i thank my teracomm apac family for giving me this opportunity.
my first two weeks were the most difficult part, but the most exciting. i learned a lot from my job... and still learning more. the adjustment period was a hell, and challenging. i am learning stuff i didn't got from school like basic programming (i need more feed!), personal lessons from what was thought in college like media management, pr, graphic design, layout, etc.
what scares me is my bosses' expectations. this is one of the biggest test. if i don't make it, i hope i can find a replacement as good as teracomm. as cool as the people... or maybe better.
that's it for now... i have to park my pen. bye!
Sunday, January 02, 2011
Tuesday, September 07, 2010
joey de leon, ang galing!
i was listening to 'saabmarine' earlier, with saab magalona and ra rivera, with special co-hosts jun sabayton and ramon bautista. ang cool ng event, kasi si joey de leon ang guest nila.
ang galing ni joey! henyo talaga. medyo hindi na bago mga jokes niya, pero magaling ang mga punchline and hirit niya.
words of wisdom from joey de leon:
"isa lang ang gusto ko sa buhay... Trabaho, Ipon, Travel, Enjoy. in short T.I.T.E."
ang galing ni joey! henyo talaga. medyo hindi na bago mga jokes niya, pero magaling ang mga punchline and hirit niya.
words of wisdom from joey de leon:
"isa lang ang gusto ko sa buhay... Trabaho, Ipon, Travel, Enjoy. in short T.I.T.E."
Monday, September 06, 2010
another intuition :(
something in me is fading. why? because of facebook. i am consistent with what i feel when i know something is bound to happen.
few years ago, i felt the same when i saw a dream + this gut feeling. in my dream, someone i know will court my then love interest. i became paranoid, and she ended our "special friendship." true enough, that dream came to reality. now, they are married. i have no regrets. they're a great couple!
i was absent in facebook from yesterday noon, until this morning. i went home to batangas to fix some errands, and borrow money from my mother haha!
any effin' way, i checked someone's facebook and got that same intuition again. seeing the picture, i saw that one of the guys will become her boyfriend before christmas. romance will begin in november, though.
i am not a psychic! maybe it's just co-incidence in the past.
few years ago, i felt the same when i saw a dream + this gut feeling. in my dream, someone i know will court my then love interest. i became paranoid, and she ended our "special friendship." true enough, that dream came to reality. now, they are married. i have no regrets. they're a great couple!
i was absent in facebook from yesterday noon, until this morning. i went home to batangas to fix some errands, and borrow money from my mother haha!
any effin' way, i checked someone's facebook and got that same intuition again. seeing the picture, i saw that one of the guys will become her boyfriend before christmas. romance will begin in november, though.
i am not a psychic! maybe it's just co-incidence in the past.
Sunday, September 05, 2010
mixed emotions
right now, i am at a state of... well i dunno. mixed emotions, and uncertainties.
anytime next week, the result of my application for a mobile content manager in singapore will come out. i am excited to go there and work. but, i am a bit scared because it's a new world ahead if i get it. i will be working with australians, europeans, singaporeans, etc. i don't know the reception among pinoys in sg, after the hostage-taking mishap in quirino grandstand. nevertheless, i am prepared.
i didn't expect myself to have an interest to work abroad. why? because i love the philippines. but, i came to a point where i got tired of life here: traffic, metro manila hassle, crime, security, low salary, too much emotional people, too much drama, etc. i love the philippines, don't get me wrong. but, i hate the system. i hate the government. i hate corruption, and how people respond to it.
singapore is one huge decision i made. there was doha and sg before. i picked sg because it's near. airfare is cheap specially where there are promos.
when i was in high school, i also had this feeling. i grew up and spent my whole life in the province of or. mindoro (my beloved). living a life in manila seemed exciting and scary. i was excited to go to malls, experience independence, and college life.
singapore, what do you have in store for me? well, my plan is to save money first. more money to help myself to become stable, travel, watch world cup 2012, get married, buy macbook and camera, house, vw beetle, damn i have lots of plan.
last week, i lost an inspiration/motivation to go to singapore. i am really sorry for the hassle i caused. she got mad and all. i don't think she'll ever talk to me again. i can't approach her or send her a message first. if losing her attention and interest to communicate is my consequence for the blunder, i can not argue anymore. i know my mistakes, and i am really sorry for it. i just hope she'd realize that things changed specially when i got know her more... when like grew more than just as simple emotion. lo siento senorita amr.
if i don't get this job, february is my plan b. no matter what, i will leave for singapore, with or without a job. maybe after singapore, jobs in australia, europe awaits me. good luck and God bless mr. walanjo man!
anytime next week, the result of my application for a mobile content manager in singapore will come out. i am excited to go there and work. but, i am a bit scared because it's a new world ahead if i get it. i will be working with australians, europeans, singaporeans, etc. i don't know the reception among pinoys in sg, after the hostage-taking mishap in quirino grandstand. nevertheless, i am prepared.
i didn't expect myself to have an interest to work abroad. why? because i love the philippines. but, i came to a point where i got tired of life here: traffic, metro manila hassle, crime, security, low salary, too much emotional people, too much drama, etc. i love the philippines, don't get me wrong. but, i hate the system. i hate the government. i hate corruption, and how people respond to it.
singapore is one huge decision i made. there was doha and sg before. i picked sg because it's near. airfare is cheap specially where there are promos.
when i was in high school, i also had this feeling. i grew up and spent my whole life in the province of or. mindoro (my beloved). living a life in manila seemed exciting and scary. i was excited to go to malls, experience independence, and college life.
singapore, what do you have in store for me? well, my plan is to save money first. more money to help myself to become stable, travel, watch world cup 2012, get married, buy macbook and camera, house, vw beetle, damn i have lots of plan.
last week, i lost an inspiration/motivation to go to singapore. i am really sorry for the hassle i caused. she got mad and all. i don't think she'll ever talk to me again. i can't approach her or send her a message first. if losing her attention and interest to communicate is my consequence for the blunder, i can not argue anymore. i know my mistakes, and i am really sorry for it. i just hope she'd realize that things changed specially when i got know her more... when like grew more than just as simple emotion. lo siento senorita amr.
if i don't get this job, february is my plan b. no matter what, i will leave for singapore, with or without a job. maybe after singapore, jobs in australia, europe awaits me. good luck and God bless mr. walanjo man!
Thursday, March 11, 2010
i changed for the better
minsan iniisip natin, "bakit may mga taong ganito ang ugali?" naisip ko lang ito nitong mga nagdaang panahon. dumating sa puntong mahirap maglakbay ng may pabigat na bagahe. marami akong binabago sa sistema ko. marami akong masasamang bagay na tinanggal, mga bisyong hindi na ginagawa, at marami pa akong dapat baguhin sa sarili ko. aaminin ko, napakasarap ng pakiramdam sa bago kong buhay.
pero sa bago kong buhay, panahon na para sarili ko naman ang intindihin. ayaw ko na intindihin ang mga bagay na hindi ko gusto. ayaw ko magpadala sa mga imbitasyong pabalang. mas gusto ko ang quality time sa sarili, o kaya maghanap ng partner. matanda na ako. 29 na ako. layon ko na ang magkaroon ng girlfriend, at kilalanin siya. hindi na ako magpapabandying-bandying. wala na steady mode dahil hindi tanga ang Diyos. ayaw Niyang tatamad-tamad ang tao kakahintay at dasal na makilala na niya ang "the one" ng puso. dapat tayong kumilos para makilala ang one true love.
marami na akong hindi naeenjoy. sawa na ako sa buhay binata. ayaw ko na ng gimik, bisyo, night outs. gusto ko laging nasa bahay, nagpapahinga, nageexercise, nagjojogging, tumatakbo. ayaw ko na sa sigarilyo at alam. bukod sa may cyst ako sa kidney, personal na desisyon ko noon pa man ang clean living.
maraming nagsasabi na ang boring kong tao. hindi na ko umiinom at wala na ko bisyo. hindi ako mahilig sa one night stand, kasi gusto ko mahal ko ang taong niroromansa ko. ano naman ang masama run?!
ang pag-iwas ba sa bisyo eh kakulangan sa pagkatao? tarantado! kaya mo ba magpigil uminom sa parties? ako, kaya ko. nasasabihan na akong "pastor" at "kj" dahil sa bago kong lifestyle...
dudes, choice ko ito eh. ang mga desisyon nyo, pinapakiaalaman ko ba? hindi. ang mga trip nyo, binabatikos ko ba? hindi. oh eh bakit big deal? naiinggit kayo?
sabi ng close friends ko seasonal lang daw ako. eventually, babalik din ako sa bisyo ko. mag-iinom daw ulit ako, at maninigarilyo. tama kasi dati pa akong ganun. pero sana, respetuhin na lang ninyong lahat ang desisyon ko. i don't expect people to support me. just let me be. ok? mahirap ba yun?
this time, i will no longer adjust to people. and i don't want people to adjust for me. we are different individuals. people change. time change. and i changed, for the better.
pero sa bago kong buhay, panahon na para sarili ko naman ang intindihin. ayaw ko na intindihin ang mga bagay na hindi ko gusto. ayaw ko magpadala sa mga imbitasyong pabalang. mas gusto ko ang quality time sa sarili, o kaya maghanap ng partner. matanda na ako. 29 na ako. layon ko na ang magkaroon ng girlfriend, at kilalanin siya. hindi na ako magpapabandying-bandying. wala na steady mode dahil hindi tanga ang Diyos. ayaw Niyang tatamad-tamad ang tao kakahintay at dasal na makilala na niya ang "the one" ng puso. dapat tayong kumilos para makilala ang one true love.
marami na akong hindi naeenjoy. sawa na ako sa buhay binata. ayaw ko na ng gimik, bisyo, night outs. gusto ko laging nasa bahay, nagpapahinga, nageexercise, nagjojogging, tumatakbo. ayaw ko na sa sigarilyo at alam. bukod sa may cyst ako sa kidney, personal na desisyon ko noon pa man ang clean living.
maraming nagsasabi na ang boring kong tao. hindi na ko umiinom at wala na ko bisyo. hindi ako mahilig sa one night stand, kasi gusto ko mahal ko ang taong niroromansa ko. ano naman ang masama run?!
ang pag-iwas ba sa bisyo eh kakulangan sa pagkatao? tarantado! kaya mo ba magpigil uminom sa parties? ako, kaya ko. nasasabihan na akong "pastor" at "kj" dahil sa bago kong lifestyle...
dudes, choice ko ito eh. ang mga desisyon nyo, pinapakiaalaman ko ba? hindi. ang mga trip nyo, binabatikos ko ba? hindi. oh eh bakit big deal? naiinggit kayo?
sabi ng close friends ko seasonal lang daw ako. eventually, babalik din ako sa bisyo ko. mag-iinom daw ulit ako, at maninigarilyo. tama kasi dati pa akong ganun. pero sana, respetuhin na lang ninyong lahat ang desisyon ko. i don't expect people to support me. just let me be. ok? mahirap ba yun?
this time, i will no longer adjust to people. and i don't want people to adjust for me. we are different individuals. people change. time change. and i changed, for the better.
Sunday, November 08, 2009
minsan ako'y naging bata
masaya ako pag umuulan. parang may matinding nostalgia siyang dala. those days na parang wala kang problema. mga panahong iniisip mo lang kung ano'ng next episode ng batibot, o ano'ng kwento ni kuya bodjie?
tama, kahit bata may issues din. nag-eevolve lang yan. depende sa age, nagle-level up din ang tao, parang ragnarok lang. pahirap ng pahirap ang kalaban.
pero alam mo, madali lang naman kalaban ang problema. isipin mo na lang, maraming mas naghihirap at nagdurusa. kaya tarantado ka kung mas iniisip mong kawawa ka. mas pathetic ka kung magpapakamatay ka. ang sarap-sarap ng buhay, itatapon mo lang bigla?
oh well, tungkol sa ulan. hmm last week ko pang pending ito nang minsan ay napag-usapan namin ni new-found friend (nff) anna ang ulan. tama, ulan nga. kung bakit masarap maligo sa ulan, at kung bakit nakakatakot ang ulan.
si ondoy at ang kanyang injustice league ang nagpasimuno ng lahat ng kapraningan sa ulan. dahil sa disaster na dinala niya, para nang armageddon (ispel?) ang typhoon sa balita.
pero nung ako'y musmos pa lamang, madalas akong maligo sa ulan. paborito ko nung bata ako, kasama sina pareng junior, jeff, jayjay, carlo, jeff, michael, buknoy, moy, bodjie, etc. na naliligo, naglalaro ng barilan, naghahanap ng bayawak sa gubat, naninirador ng isda sa ilog, at nagba-bike - mga aktibidades habang umuulan.
nung mas musmos pa ako, madalas kaming maligo sa ulan, at andun kami lagi sa ilalim ng bubong kung saan malakas ang bagsak ng tubig, parang falls.
noond high school, madalas pa rin akong maligo sa ulan. kaso umaakyat ako sa bubong namin at nagdaydream. wala pa sa isip ko ang love love na yan. gusto ko lang noon ng simple at payak na buhay.
college, sa totoo lang, namiss ko ang paliligo ulan. dream namin ng ex ko gawin un. kaso mahirap sa sitwasyon. ang sweet sana kung nagawan ko ng paraan. hayaan na. hindi ko ata siya nagawa noong college.
pero ngayon, ginagawa ko pa rin siya. ilang beses ko siyang ginawa ngayong taon na ito. naligo ako noon sa ulan. natatandaan ko noong bata na nakakagaling ng sakit ang unang unan ng mayo, ayon sa mga matatanda. ginawa ko yun. may mga panahon ding nakahiga ako sa sahig ng terrace habang naliligo sa ulan.
para sa akin, ang bawat patak ng ulan sa mukha ay simpleng paalala na masarap mabuhay. ang sarap-sarap ng naging buhay ko noon. ang sarap balikan ng mga tawa't hagik-hik ng mga panahong minsa'y tayo'y naging bata.
para sa iba, hindi na nila magagawa ang mga bagay nagpapa-alala ng kabataan nila. bukod sa dagat, ako, marami pang iba. ito marahil ang dahilan kung bakit para akong si peter pan. habambuhay akong magiging bata para sa sarili ko.
sa ngayon habang sinusulat ko ito, naalala ko kung paano ako tumawa noon :) ang sarap :)
tama, kahit bata may issues din. nag-eevolve lang yan. depende sa age, nagle-level up din ang tao, parang ragnarok lang. pahirap ng pahirap ang kalaban.
pero alam mo, madali lang naman kalaban ang problema. isipin mo na lang, maraming mas naghihirap at nagdurusa. kaya tarantado ka kung mas iniisip mong kawawa ka. mas pathetic ka kung magpapakamatay ka. ang sarap-sarap ng buhay, itatapon mo lang bigla?
oh well, tungkol sa ulan. hmm last week ko pang pending ito nang minsan ay napag-usapan namin ni new-found friend (nff) anna ang ulan. tama, ulan nga. kung bakit masarap maligo sa ulan, at kung bakit nakakatakot ang ulan.
si ondoy at ang kanyang injustice league ang nagpasimuno ng lahat ng kapraningan sa ulan. dahil sa disaster na dinala niya, para nang armageddon (ispel?) ang typhoon sa balita.
pero nung ako'y musmos pa lamang, madalas akong maligo sa ulan. paborito ko nung bata ako, kasama sina pareng junior, jeff, jayjay, carlo, jeff, michael, buknoy, moy, bodjie, etc. na naliligo, naglalaro ng barilan, naghahanap ng bayawak sa gubat, naninirador ng isda sa ilog, at nagba-bike - mga aktibidades habang umuulan.
nung mas musmos pa ako, madalas kaming maligo sa ulan, at andun kami lagi sa ilalim ng bubong kung saan malakas ang bagsak ng tubig, parang falls.
noond high school, madalas pa rin akong maligo sa ulan. kaso umaakyat ako sa bubong namin at nagdaydream. wala pa sa isip ko ang love love na yan. gusto ko lang noon ng simple at payak na buhay.
college, sa totoo lang, namiss ko ang paliligo ulan. dream namin ng ex ko gawin un. kaso mahirap sa sitwasyon. ang sweet sana kung nagawan ko ng paraan. hayaan na. hindi ko ata siya nagawa noong college.
pero ngayon, ginagawa ko pa rin siya. ilang beses ko siyang ginawa ngayong taon na ito. naligo ako noon sa ulan. natatandaan ko noong bata na nakakagaling ng sakit ang unang unan ng mayo, ayon sa mga matatanda. ginawa ko yun. may mga panahon ding nakahiga ako sa sahig ng terrace habang naliligo sa ulan.
para sa akin, ang bawat patak ng ulan sa mukha ay simpleng paalala na masarap mabuhay. ang sarap-sarap ng naging buhay ko noon. ang sarap balikan ng mga tawa't hagik-hik ng mga panahong minsa'y tayo'y naging bata.
para sa iba, hindi na nila magagawa ang mga bagay nagpapa-alala ng kabataan nila. bukod sa dagat, ako, marami pang iba. ito marahil ang dahilan kung bakit para akong si peter pan. habambuhay akong magiging bata para sa sarili ko.
sa ngayon habang sinusulat ko ito, naalala ko kung paano ako tumawa noon :) ang sarap :)
Saturday, November 07, 2009
uso pa ba ang love love na yan?
minsan hindi mo alam, at hindi mo rin masabi kung ano ba talaga ang gusto mo sa buhay? gusto mo ba ng kapareha? gusto mo ba ng trabahong yayaman ka bigla, pero hindi ka masaya? gusto mo bang maging taong grasa? madami eh! anak ng tokwa.
dahil dyan, pag-usapan naman natin ang love... ang labo ng intro!
lately medyo marami akong naririnig na love problems. may kakabreak lang dahil yung partner ay sumama sa iba. may isa namang hindi alam kung paano mag-grow sa relationship, kaya nalilito kung tama bang ituloy o tama bang itigil. may isa namang kakabreak lang din dahil for a better cause... isang mutual decision. may isa namang hindi pa rin maka-move on dahil mahal niya. may mag-asawa namang nahihirapan sa long distance relationship, at ang asawa naman ay nagbubuhay single. may isa namang parang nain-love kasi ang drama ay "pwede na yan," pero kung tutuusin, hindi niya alam kung mayroon ba silang patutunguhan.
hindi ko alam. hindi ko talaga alam kung bakit bigo sa love life, o kaya naman ay may struggle ang mga kakilala ko?
ewan ko, bakit ang pambihira sa love ay ang pagsasadula ng isang trahedya? karamihan ngayon ay wala na ring happy ending. tarantado kasi sa showbiz, uso ang annulment, uso ang divorce, uso ang live in, uso ang scandal... kaya sa public norm, nagiging social form na ang single parenthood, at mga broken marriage. bakit? kasi sari-sari na ang naiisip ng tao. andaming alibi gaya ng "hindi pa ready," "it's not you, it's me," we're not meant for each other," "we're just friends," at sandamak-mak pang mga kahayupang linya.
hindi sa bitter, pero putang ina nga, ako hirap na hirap makahanap ng babaeng tama, pero maraming tao sa mundo, swerte na sa syota/asawa, pinapabayaan pa.
uso pa ba ang pinaglalabang love? ano nga ba ang guage kung susuko ka na? hanggang kailan ba dapat mahalin ang isang tao?
sa ngayon napaka-choosy ko. hindi naman ako guapo?! ni masabing hot, hindi ko maririnig kung walang isang daan na naka ipit. bakit? kasi ayaw ko sanang makasakit ng tao. gusto ko kung sino ang susunod kong gelpren, huli na. kelangan ang babaeng ito siya na ang tama. kung hindi pa, may panahon pa para i-atras ang gera.
dahil dyan, pag-usapan naman natin ang love... ang labo ng intro!
lately medyo marami akong naririnig na love problems. may kakabreak lang dahil yung partner ay sumama sa iba. may isa namang hindi alam kung paano mag-grow sa relationship, kaya nalilito kung tama bang ituloy o tama bang itigil. may isa namang kakabreak lang din dahil for a better cause... isang mutual decision. may isa namang hindi pa rin maka-move on dahil mahal niya. may mag-asawa namang nahihirapan sa long distance relationship, at ang asawa naman ay nagbubuhay single. may isa namang parang nain-love kasi ang drama ay "pwede na yan," pero kung tutuusin, hindi niya alam kung mayroon ba silang patutunguhan.
hindi ko alam. hindi ko talaga alam kung bakit bigo sa love life, o kaya naman ay may struggle ang mga kakilala ko?
ewan ko, bakit ang pambihira sa love ay ang pagsasadula ng isang trahedya? karamihan ngayon ay wala na ring happy ending. tarantado kasi sa showbiz, uso ang annulment, uso ang divorce, uso ang live in, uso ang scandal... kaya sa public norm, nagiging social form na ang single parenthood, at mga broken marriage. bakit? kasi sari-sari na ang naiisip ng tao. andaming alibi gaya ng "hindi pa ready," "it's not you, it's me," we're not meant for each other," "we're just friends," at sandamak-mak pang mga kahayupang linya.
hindi sa bitter, pero putang ina nga, ako hirap na hirap makahanap ng babaeng tama, pero maraming tao sa mundo, swerte na sa syota/asawa, pinapabayaan pa.
uso pa ba ang pinaglalabang love? ano nga ba ang guage kung susuko ka na? hanggang kailan ba dapat mahalin ang isang tao?
sa ngayon napaka-choosy ko. hindi naman ako guapo?! ni masabing hot, hindi ko maririnig kung walang isang daan na naka ipit. bakit? kasi ayaw ko sanang makasakit ng tao. gusto ko kung sino ang susunod kong gelpren, huli na. kelangan ang babaeng ito siya na ang tama. kung hindi pa, may panahon pa para i-atras ang gera.
Subscribe to:
Posts (Atom)
